خوشاروزی که دربازی شطرنج غمت     شاه عشق بودم وباکیش رخت مات شدم

    ______________________________________________________________________________

                    _______________________________________________________________

                                               __________________________________________

                                                                                _______________

                                               توکه باورمی کنی...

                                     هیچ کس باورنکند. توکه باورمی کنی

                                       هیچ کس نشنود. توکه می شنوی    

                                        هیچ کس نفهمد. توکه می فهمی

                                         هیچ کس نبیند. توکه می بینی

                                     هیچ کس نشناسد. توکه می شناسی

                                      هیچ کس نپذیرد. توکه می پذیری

                                     هیچ کس نخواهد. توکه می خواهی

                                      هیچ کس نتواند. توکه می توانی

                                        هیچ کس نباشد. توکه هستی

                                     هیچ کس نبخشد. توکه می بخشی

                                  هیچ کس یادش نباشد. توکه یادت هست

                              هیچ کس حواسش نباشد. توکه حواست هست

                                  هیچ کس صبرنکند. توکه صبرمی کنی

                                هیچ کس پنهان نکند. توکه پنهان می کنی

                                       هیچ کس نماند. توکه می مانی

                             هیچ کس دوست نداشته باشد. توکه دوست داری

                                   هیچ کس مهربان نباشد. توکه هستی

                             * هیچ کس که تو نمی شود *

   غروب عاشقان رنگش طلاییست     اگرچه آخرش مرگ وجداییست

                  _____________________________________________________________________________

                   ________________________________________________________________ 

                                                _______________________________________

                                                                         ___________________

  هرگاه مرا می دید ساعتها میگریست !

  آخرین بارکه به سراغم آمددیوانه وار می خندید !!

  وقتی حالت تعجب رادرنگاه من دید باطعنه گفت :

  تعجب نکن که من چرامی خندم. من دیگرآن مشتاق نیستم. بس بودهرچه توقاه قاه

  می خندیدی و من های های می گریستم. تازه حرفش راتمام کرده بودکه یک دفعه

  قطره اشکی سرگردان درگوشه چشمش لنگرانداخت. باطعنه گفتم : قراربودگریه

  نکنی پس این قطره ی اشک چیست ؟

  اشک رابادست پاک کردومظلومانه گفت : این قطره ی اشک نیست نقطه است

  این آخرین نقطه ای است که به آخرین جمله ی آخرین فصل کتاب ایمانم به عشق

  مردان گذاشتم. من دیگربه هیچ مردی اعتماد ندارم.به هیچ چیزجُزیک پارچگی آنان در

                                 *  نا مردی  *

        جدایی رانمی خواستم خداکرد      نمی دانم کدام ناکس دعاکرد

            _______________________________________________________________________

                               ____________________________________________________

                                                    ________________________________

                                                                      ______________

سلام سلامی به گرمی خورشیدوبه قشنگی غروب به تو. تویی که تنهاامیدزندگیم بودی.

تویی که تنها آدمی بودی که تونستی خیلی ساده توقلبم خونه بسازی. خونه روساختی

ولی بی معرفت چرامحکم ساختی ؟ اونقدراین خونه روتوقلب من محکم ساختی که با

رفتنت هرکاری میکنم که این خونه رویه جوری خراب کنم نمیشه. من کاملا یقین دارم

که اون خونه ای که من توقلبت ساختم خیلی سست بود. که تواینجوری تونستی خرابش

کنی. تازه اون خونه رو روی سرمن خراب کردی آخه من هنوزاونجازندگی میکردم.

باورکن خیلی دوستت داشتم. میدونی که دارم کی رو میگم. تویی که چهارمین کلمه

اسمت { م } هستش با توهستم. اصلا نمیتونم باورکنم که اینجوری فراموشم کردی

حالابازهم خوبه یه دونه یادگاری ازت دارم. دیشب به یاد اولین روزی که باهم آشنا

شدیم رفتم به ایران مانیا خیلی خوش گذشت همه داشتن باهم صحبت میکردن من هم

فقط نشسته بودم و نگاه میکردم. اشک ازچشمام جاری شده بود.

خیلی دلم واست تنگ شده باورکن خیلی دوست داشتم. نمیدونم توچه فکری میکنی.

                دل توگرآهن است        دل من آهن رُباست

                               _______________________________________________________

                                         _____________________________________________

                                                        _______________________________

                                                                       _________________

  هرکس درددل گفته ها داردکه جزخالق خویش باکس دیگرنخواهدگفت

  واینک من با تومیگویم :

  نمی دانم سلام این پسرغمگین چه کسی خواهدپذیرفت یاچه چیزی ولی

  توکه بامن یک رنگ ویک دلی بدان که تا مرزوجودخودشناسی فریاد

  می کشم که تورادوست دارم وتورامیپرستم.

     تومکه عشقی ومن شیدای روبه قبلتم      من اولین قربانی عیدهای فطرکعبتم

     _____________________________________________________________________________

                  ___________________________________________________________________

                                         ______________________________________________

                                                                ________________________

                       شدم پای بندسرزلف یاری             چه بندی که راه فراری ندارم     

               بمن مهربان باش وبرعهدوپیمان             که غیرازتودیگرنگاری ندارم

                     چرادوستی میکنی بارقیبان             من ازتوچنین انتظاری ندارم

           مرامیکشانی به هرسوی که خواهی            من ازخویشتن اختیاری ندارم

                 تورامیپرستم وزین بت پرستی            درانظارننگی وعاری ندارم

             روزگاری همه چیزخاطره خواهد شد

                        _________________________________________________

                                  _______________________________________

                                                _________________________

 *اکنون به کجاروم وکجاآوارگی کنم، وقتی همه جاده هابه خانه توبازمیرسد.آنزمان که از

 هم جداشدیم برآن شدم درروزهای گذران تراازیادببرم اما چگونه میدانستم که ازدورادور

 صدای جذاب تست که مرابازمیخواندوقلب اسیرمن، اسیرصدای توباردیگرراه خانه تورا   

                                              جستجوخواهد کرد.*

    (( افسوس که دردمابه درمان نرسید              آن داروی دردوراحت جان نرسید  

       من ازبیگانگان هرگزننالم       که بامن هرچه کردآن آشناکرد

         _________________________________________________________________________

                    ______________________________________________________________

                                  ________________________________________________

                                                      ______________________________

  ندانم کنون باکه سوداکنم ، کجاجوشم وازچه پرواکنم ، نه یاری که راه مروت روم

 نه خصمی که باوی مدارا کنم ، نه عشقی که دل رابه دریازنم ، نه شوری که روسوی صحراکنم

  نه برقم که آتش زنم خرمنی ، نه ابرم که باگریه غوغاکنم،بسی قصه ازمن بماندبه جای

  اگردفترسینه راواکنم ، چنان ماندم ازبزم هستی جدا ، که ازدوربایدتماشا کنم.

                              << خدایابه عالم توراضی مباش

                                   کزین بیشترمن خدایاکنم. >>