ارزو دارم که مرگت راببينم                        برمزارت دسته هاي گل بچينم
ارزو دارم ببينم پرگناهي                           مرده اي دردوزخي و روسياهي
جاي اينکه عاشق زار توباشم                    ارزو دارم عزا دار توباشم
بهتر از هر عاشقي نازت کشيدم                  در عوض نامردميهااز توديدم
هرکجايي راه خوش بختی نيابي                   راحتو بي دقدقه هرگز نخوابي
هرکجايي اب خوش هرگز ننوشي                 يا لباس افيت هرگز نپوشي
اي چپاولگر تو اي وحشي تر از ببر            وحشيانه هم بميري گر کني صبر
عاشقم کردي و رفتي از کنارم                    رنگ پاييزي کشيدي بر بهارم
اي پري و انس و جن باتو همه قهر             مرگ تو ايينه بندان ميکند شهر
جاي اينکه عاشق زار تو باشم                   ارزو دارم عزا دار تو باشم

يادمان باشد از اين پس جفايي نكنيم
گر چه در خويش شكستيم صدايي نكنيم
خود بتازيم به هر در كه از دوست رسد
بهر بهبود ولي نكو دوايي نكنيم
پر پروانه شكستن هنر انسان نيست
گر شكستيم زغفلت من و مايي نكنيم
يادمان باشد سر سجاده عشق
جز براي دل معشوق دعايي نکنيم
يادمان باشد اگر شاخه گلي چيديم
وقت پر پر شد نش سوزو نوايي نكنيم
گر كه دلتنگ از اين فصل غريبانه شديم
تا بهاران نرسيده است هوايي نكنيم
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد
طلب عشق زهر بي سرو پايي نكنيم
جان فشاني هنر بارز مردان خداست
يادمان باشد از اين كار ابايي نكنيم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آخر اي دوست نخواهي پرسيد كه دل از دوري رويت چه كشيد
سوخت در آتش و خاكستر شد وعده هاي تو به دادش نرسيد
داغ ماتم شد و بر سينه نشست اشك حسرت شد و بر خاك چكيد
آن همه عهد فراموشت شد چشم من روشن و روي تو سپيد